ഒരു
പിരീഡിഌള്ളിലെ
വിദ്യാര്ത്ഥി
ഒരു ഒരു
പിരീഡിഌള്ളിലെ പിരീഡിഌള്ളിലെ
വിദ്യാര്ത്ഥി വിദ്യാര്ത്ഥി
മുര്ശിദ് ബത്തേരി
കവിത
സമയം
ഇന്ന് അവനെ പഠിപ്പിക്കാന്
വന്നില്ല.
അത്
അവനിലിരുന്ന്
അവനെ നോക്കി.
നോട്ട്ബുക്ക്
ഒരു വസ്തുവല്ല.
ചെയ്യാതെ പോയ
ഒരു സാധ്യതയാണ്.
ചോദ്യം കേള്ക്കുമ്പോള്
അവന് ഉത്തരം തിരയുന്നില്ല.
ഉത്തരം തന്നെ
എന്തുകൊണ്ട് ഇത്ര ചെറുതായി
ജനിച്ചുവെന്ന്
ആലോചിക്കുന്നു.
അധ്യാപകന്
ഒരു വ്യക്തിയല്ല.
സമൂഹത്തിന്റെ
മൃദുവായ മുഖമാണ്.
അവന്റെ മുന്നില്
പിരീഡിഌള്ളിലെ
വിദ്യാര്ത്ഥി
ഒരു ഒരു
പിരീഡിഌള്ളിലെ പിരീഡിഌള്ളിലെ
വിദ്യാര്ത്ഥി വിദ്യാര്ത്ഥി
മുര്ശിദ് ബത്തേരി
കവിത
സമയം
ഇന്ന് അവനെ പഠിപ്പിക്കാന്
വന്നില്ല.
അത്
അവനിലിരുന്ന്
അവനെ നോക്കി.
നോട്ട്ബുക്ക്
ഒരു വസ്തുവല്ല.
ചെയ്യാതെ പോയ
ഒരു സാധ്യതയാണ്.
ചോദ്യം കേള്ക്കുമ്പോള്
അവന് ഉത്തരം തിരയുന്നില്ല.
ഉത്തരം തന്നെ
എന്തുകൊണ്ട് ഇത്ര ചെറുതായി
ജനിച്ചുവെന്ന്
ആലോചിക്കുന്നു.
അധ്യാപകന്
ഒരു വ്യക്തിയല്ല.
സമൂഹത്തിന്റെ
മൃദുവായ മുഖമാണ്.
അവന്റെ മുന്നില്
കുറ്റമില്ലാത്ത
ഒരു കുറ്റബോധം.
അക്ഷരങ്ങള്
ബ്ലാക്ക്ബോര്ഡില് എഴുതപ്പെട്ടിട്ടില്ല.
അവകള്
അവന്റെ ഉള്ളില്
വായിക്കാന് പറ്റാത്ത ഭാഷയില്
കുത്തിവെച്ചിരിക്കുന്നു.
ജാലകം
ലോകത്തേക്കുള്ള വഴി അല്ല.
ഒഴിവാക്കാഌള്ള
ഒരു ചിന്ത മാത്രമാണ്.
ചിരികള്
അവനെ വേദനിപ്പിക്കുന്നില്ല.
അവകള്
അവനെ
ഓര്മ്മിപ്പിക്കുന്നു,
താന്
ഇനിയും പുറത്താണെന്ന്.
ശിക്ഷ
അടിയല്ല.
സ്വയം
സ്വയം വിശദീകരിക്കേണ്ടി വരുന്ന
ആ നിമിഷം.
“ഇരിക്കൂ”
എന്ന വാക്ക്
അഌമതിയല്ല.
താല്ക്കാലികമായി
ജീവിക്കാഌള്ള
ഒരു ലൈസന്സ്.
ബെല് അടിക്കുമ്പോള്
പിരീഡ് തീരുന്നില്ല.
അത്
അവന്റെ ഉള്ളില്
ഒരു മഌഷ്യന്
എഴുന്നേറ്റു നില്ക്കുന്ന ശബ്ദമാണ്.
ഒരു കുറ്റബോധം.
അക്ഷരങ്ങള്
ബ്ലാക്ക്ബോര്ഡില് എഴുതപ്പെട്ടിട്ടില്ല.
അവകള്
അവന്റെ ഉള്ളില്
വായിക്കാന് പറ്റാത്ത ഭാഷയില്
കുത്തിവെച്ചിരിക്കുന്നു.
ജാലകം
ലോകത്തേക്കുള്ള വഴി അല്ല.
ഒഴിവാക്കാഌള്ള
ഒരു ചിന്ത മാത്രമാണ്.
ചിരികള്
അവനെ വേദനിപ്പിക്കുന്നില്ല.
അവകള്
അവനെ
ഓര്മ്മിപ്പിക്കുന്നു,
താന്
ഇനിയും പുറത്താണെന്ന്.
ശിക്ഷ
അടിയല്ല.
സ്വയം
സ്വയം വിശദീകരിക്കേണ്ടി വരുന്ന
ആ നിമിഷം.
“ഇരിക്കൂ”
എന്ന വാക്ക്
അഌമതിയല്ല.
താല്ക്കാലികമായി
ജീവിക്കാഌള്ള
ഒരു ലൈസന്സ്.
ബെല് അടിക്കുമ്പോള്
പിരീഡ് തീരുന്നില്ല.
അത്
അവന്റെ ഉള്ളില്
ഒരു മഌഷ്യന്
എഴുന്നേറ്റു നില്ക്കുന്ന ശബ്ദമാണ്.